چند روز پیش داشتم با خودم فکر می کردم که چقدر دلم برای عکس گرفتن تنگ شده دلم می خواست برم عکس بگیرم . چند روز بعدش یعنی همین چهارشنبه هفته پیش در حال وقت تلف کردن داشتم از پله های دانشکدمون می یومدم پائین و در حالت احمقانه ای فقط حواسم به این بود که پام روی خط بین سنگهای کف نره . خلاصه در همین حال مزخرف الافی بودم که یهو کلمو آوردم بالا و یک تصویر فوق العاده دیدم نور از پنجره طبقه همکف افتاده بود روی صندلی ها و سایه نرده ها و صندلی ها تو هم دیگه روی زمین . یک سایه و نور فوق العاده . نمی تونم دقیقن توصیف کنم و نمیتونم بگم یه لحظه چه حالی شدم چون هیچ وقت نتونستم خوب بنویسم به هر حال به خودم فحش دادم که چرا دوربینم همراهم نیست و نتیجه اینکه عزم جزم شد برای یه عکاسی اساسی . این عکس هم فعلن برای خالی نبودن عریضه و به روز شدن . در ضمن این مکانیک هایی که عکساشون رو اینجا گذاشتم مکانیک کامیون و تریلی تشریف دارن .
